Za motto tej powieści wybrała Muller słowa Wieniczki z "Moskwy" Pietuszki Wieniedikta Jerofiejewa: "Nic to, nic to, powiedziałem sobie, nic to", powtarzane w chwili największego zagubienia, działające niczym zaklęcia, mające człowieka choć chwilę jeszcze utrzymać przy życiu. Również bohaterowie Muller mają swoje tajemne formułki, pod przykrywką których obok strachu narasta wielki gniew i wściekłość. Powieść zaczyna się fragmentami poetyckiej, przygnębiającej prozy, oferującej spojrzenie na szare i wrogie miasto, jego równie szarych mieszkańców, rzeczy wymykające się spod ludzkiej kontroli, nieprzyjazną przyrodę. W te opisy wplatają się wspomnienia z dzieciństwa. Stopniowo wyłania się z nich opowieść o nauczycielce Adinie, jej przyjaciołach i społeczeństwie zniszczonym i zdemoralizowanym przez terror i strach

Ostatnie dni II wojny światowej, 3 marca 1945 r. Młody amerykański żołnierz trafia w ręce nazistów. W monachijskim Pałacu Sprawiedliwości rozpoczyna się...

Lewiatan to hołd dla XIX wieku, kiedy literatura święciła triumfy, ludzie bezgranicznie wierzyli w postęp, a zbrodnie popełniano i wykrywano ze smakiem...

Turcja, schyłek XIX wieku. Na tronie zasiada "krwawy sułtan", Abdul Hamid II, w społeczeństwie narasta ferment. Na tym tle rozgrywa się historia Rabii,...